“ΈΤΣΙ ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΔΟΘΕΙ, η ζωή μας ταλαιπωρεί πολύ, μας προκαλεί πολύ πόνο, απογοητεύσεις και άλυτα προβλήματα. Για να την υποφέρουμε, δεν μπορούμε να αποφύγουμε τα καταπραϋντικά μέσα” (δεν γίνεται χωρίς βοηθητικές κατασκευές, μας λέει ο Τέοντορ Φοντάνε).
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΙΣΩΣ ΤΡΙΑ ΕΙΔΗ ΤΕΤΟΙΩΝ ΜΕΣΩΝ:
– Δραστικοί αντιπερισπασμοί που μας κάνουν να υποτιμούμε τη μιζέρια μας.
– Υποκατάστατα ικανοποίησης που τη μειώνουν.
– Ναρκωτικές ουσίες που μας κάνουν να μην την αισθανόμαστε.
ΚΑΠΟΙΟ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΜΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ. Αυτόν το αντιπερισπασμό έχει κατά νου ο Βολταίρος, όταν κλείνοντας τον Κάντιντ μας δίνει τη συμβουλή να καλλιεργούμε το κήπο μας. Ένας παρόμοιος αντιπερισπασμός είναι και η επιστημονική δραστηριότητα.
ΤΑ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗΣ, όπως αυτά που προσφέρει η Τέχνη, είναι ψευδαισθήσεις εναντίον της πραγματικότητας, και ως εκ τούτου ψυχικώς εξίσου δραστικά, χάρη στον ρόλο που διεκδικεί η φαντασία στην ψυχική ζωή. Οι ναρκωτικές ουσίες επιδρούν στο σώμα μας, μεταβάλλουν τη χημεία του. Δεν είναι απλό να ορίσουμε τη θέση της θρησκείας εντός αυτής της σειράς. Θέλει λίγη προσπάθεια ακόμα…».
Απόσπασμα από το βιβλίο “Η δυσφορία μέσα στον πολιτισμό”, εκδ. Πλέθρον.
Ο Σίγκμουντ Φρόυντ ήταν γερμανός Αυστριακός ιατρός, φυσιολόγος, ψυχίατρος και θεμελιωτής της ψυχαναλυτικής σχολής στον τομέα της ψυχολογίας. Αναγνωρίζεται ως ένας από τους πλέον βαθυστόχαστους αναλυτές του 20ου αιώνα που μελέτησε και προσδιόρισε έννοιες όπως το ασυνείδητο, την απώθηση και την παιδική σεξουαλικότητα. Οι επιστημονικές θεωρίες του Φρόυντ και οι τεχνικές θεραπείας που ανέπτυξε θεωρήθηκαν ιδιαίτερα καινοτόμες και αποτέλεσαν αντικείμενα έντονης αμφισβήτησης όταν παρουσιάστηκαν στη Βιέννη του 19ου αιώνα. Ωστόσο και σήμερα συνεχίζουν να εγείρουν έντονο προβληματισμό και αντιπαραθέσεις. Η επίδραση του Φρόυντ δεν περιορίστηκε μόνο στην ψυχολογία και την ψυχιατρική, αλλά ταυτόχρονα απλώθηκε σε πολλούς τομείς της επιστήμης (ανθρωπολογία, κοινωνιολογία, φιλοσοφία) και της τέχνης.
[Πηγή: www.doctv.gr]
