📸: Camille Legrand
Μερικές φορές η ερημιά γίνεται ανυπόφορη, παίρνεις τότε έναν
αριθμό τηλεφώνου
έστω για ν' ακούσεις μια φωνή, ζητάς ένα όνομα "λάθος" σου απαντάνε
όλα ήταν λάθος, κι οι δρόμοι που πήραμε και τα λόγια που είπαμε
και τα χέρια που κρατήσαμε…
Παιδί κρυβόμουν πίσω απ' τον κομό,
εκεί ήταν το άπειρο, αλλά δε χωρούσε παρά μόνο εμένα -
γι' αυτό σας λέω μη ζητάμε περισσότερα κι αργότερα, άντρας πια,
καθόμουν πίσω απ' τα τζάμια και κοίταζα τα φώτα της πόλης
έτσι γνώρισα το αναπότρεπτο των χωρισμών - τι θ' απομείνει λοιπόν
τι θ' απομείνει από τόσες προσδοκίες, τόσους στεναγμούς;
ένα όνομα και δυο χρονολογίες χαραγμένες στην πέτρα που ο καιρός
θα τις σβήνει σιγά σιγά.
Όλοι φεύγουμε, χωρίς να μάθει τίποτα ο ένας για τον άλλον. Γιατί; Τι φταίει;
Ή μήπως όλα γίνονται για κάποιο λόγο μυστηριώδη: ένα άλυτο
αίνιγμα ίσως, ή μια τιμωρία;
Αλλά τα βράδια τι όμορφα που μυρίζει η γη - ω ανθισμένη ματαιότητα του κόσμου…
Τάσος Λειβαδίτης, 20 Απριλίου 1922 - 30 Οκτωβρίου 1988 | Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου | εκδόσεις Μετρονόμος
