Τότε που καμαρώναμε που είμαστε Έλληνες… Περηφάνια. Ανατριχίλα. Δέος. Η ωραιότερη τελετή έναρξης που έγινε ποτέ. Ύμνος στον πολιτισμό, στην αισθητική, στο μέτρο.
Κι έπειτα ακολούθησαν πέτρινα χρόνια. Το όνειρο τελείωσε. Ο μύθος αποδομήθηκε. Ακόμα και σ΄αυτή την ιερή στιγμή της πατρίδας, δεν έλειψαν οι ύαινες και τα όρνεα.
Οι ιερόσυλοι του ολυμπιακού πνεύματος, οι καταχραστές του δημόσιου χρήματος, όσοι πλούτισαν υπερχρεώνοντας ακόμα και τις επόμενες γενιές βλέποντας σ΄αυτό το έπος την “κονομισιά”, μας πήραν το όνειρο.
Και τώρα, 14 χρόνια μετά, ζούμε τη ντροπή πού νιώθει η κόρη όταν ανακαλύπτει ότι η μάνα της εκπορνεύτηκε. Ταπείνωση και πένθος. Πενθούμε νεκρούς και μια χώρα που αργοπεθαίνει.
Όμως εγώ θα κρατήσω στο μυαλό μου αυτή την εικόνα της ανάτασης και θα ελπίζω στην ανάσταση. Αυτή την πατρίδα αγαπώ και αυτήν θέλω για μάνα μου.
Πέγκυ Ζαντρίμα
