Τρέλα και λογική. Τόσα χρόνια σε διάφορα νοσοκομεία και ψυχιατρικές κλινικές, ώρες ώρες περνά από το μυαλό μου, ότι ο κόσμος είναι άδικος με την τρέλα. Όχι μόνο λόγω του στίγματος ,αλλά και επειδή βλέπω γύρω μου συχνά μια λογική του παραλόγου, που μπροστά της η οποιαδήποτε μορφή τρέλας μοιάζει να ωχριά.
Οι Ιταλοί προμήθευαν τόσα χρόνια με οπλικά συστήματα τον Καντάφι και τώρα τα βομβαρδίζουν. Αυτό είναι πολιτική, θα πει κάποιος. Ίσως. Δεν παύει παρ’όλα αυτά να αποτελεί μια μορφή παραλόγου. Η κοινωνία φυσικά είναι αυτή που καθορίζει τι είναι παράλογο και τι όχι. Κάτι που κάνουν οι πολλοί,δε μπορεί να αποτελεί τρέλα. Και κάτι που κάνουν οι ισχυροί, όλοι οι υπόλοιποι οφείλουν να το αντιμετωπίζουν με τον απαραίτητο σεβασμό.
Η Αμερική χρησιμοποιεί τη δύναμή της για να εισβάλλει σε όποια χώρα θέλει για τα δικά της κίνητρα, αλλά όλοι σφυρίζουν αδιάφορα κάνοντας ότι δε βλέπουν τις ομοιότητες με τη συμπεριφορά άλλων αυτοκρατοριών στην παρελθούσα ιστορία. Αλλά όπως όλες οι αυτοκρατορίες, έτσι κι αυτή θα έχει την ίδια τύχη. Θα καταστραφεί εκ των έσω, συνεπεία της αλαζονείας της.
Δύσκολο πράγμα η εξουσία. Αλλοιώνει τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων. Τους ξυπνά βαθύτερα και πιο πρωτόγονα ένστικτα. Στο μεταξύ δεν είμαστε υποχρεωμένοι, φαντάζομαι να αποδεχόμαστε αβίαστα ότι μας λένε και καλό είναι να χαράσσουμε τα όρια, προστατεύοντας το πνεύμα μας, από οτιδήποτε προσπαθεί να μας κάνει μη σκεπτόμενους και να μας ωθήσει στα όρια της βλακείας.
Αν λοιπόν αντιλαμβάνομαι ότι η περίφημη παγκοσμιοποίηση δεν είναι τίποτε άλλο, από τη σύναξη όλων των προβάτων στο μαντρί υπό το φόβο του λύκου, τότε χαράσσω τα δικά μου όρια και δεν αποδέχομαι κανένα πρόβατο, κανένα λύκο και πάνω απ’όλα κανένα βοσκό.
Τελικά τώρα που το σκέφτομαι, η λογική της κοινωνίας πάσχει πολύ περισσότερο από την τρέλα του ατόμου.
Χρήστος Κακουλίδης
Πηγή: psychiatrosonline
Φωτογραφία εξωφύλλου: Nicolas Bruno
