Γεννήθηκα με τη φωνή που σκόνταφτε,
λέξεις που πάλευαν να βρουν το φως.
Σαν παιδί, οι άλλοι γελούσαν,
έκαναν την αμηχανία μου παιχνίδι.
«Μίλα πιο καθαρά!» έλεγαν,
μα η καρδιά μου βάραινε,
γέμιζε από φόβο και σιωπή.
Δεν είχα πολλούς φίλους,
τα όνειρά μου έμεναν ανεκπλήρωτα.
Στο σχολείο, το λάθος με περίμενε,
οι βαθμοί μου σημάδευαν την αδυναμία,
όχι το μυαλό μου.
Δεν συμμετείχα γιατί η φωνή μου χανόταν,
όχι γιατί δεν ήθελα.
Αλλά όταν βρήκα έναν άνθρωπο να ακούσει,
που είδε πίσω από τις σιωπές μου,
άρχισα να βρίσκω τη φωνή μου.
Δεν έγινε τέλεια,
έγινε δική μου.
Μου έδειξε πως δεν είμαι το τραύλισμά μου,
αλλά η δύναμη που χτίζει κάθε φράση.
Τώρα μιλώ,
όχι μόνο με λόγια,
αλλά με την καρδιά μου.
Κάθε κόμπος στη φωνή μου
είναι μια υπενθύμιση:
δεν είμαι οι παύσεις μου.
Είμαι οι σκέψεις που ξεπερνούν τη σιωπή,
τα όνειρα που φωτίζουν το σκοτάδι.
Η φωνή μου είναι η απόδειξη πως υπάρχω,
πως νίκησα κάθε βλέμμα, κάθε φόβο.
Τραυλίζω όταν μιλώ,
μα όχι όταν σκέφτομαι
Το ποίημα έλαβε την Πέμπτη θέση στον u- write 8
