Συνέντευξη με την Αγγελική Περδικάρη
Με αφορμή την ποιητική συλλογή «ΝΥΧΤΟΛΟ’Ι’» από το Itravelpoetry
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Αγγελική Περδικάρη μιλά για τη σχέση της με την ποίηση, τις πηγές της έμπνευσής της και τη δημιουργική διαδικασία πίσω από τη συλλογή «ΝΥΧΤΟΛΟ’Ι’».
Πώς ξεκινάτε συνήθως ένα ποίημα;
Δεν υπάρχει μια πεπατημένη οδό. Συνηθώς ένα δυνατό συναίσθημα είναι το πρώτο ερέθισμα. Όποιο κι αν είναι αυτό το συναίσθημα, νιώθω την ανάγκη να το μετουσιώνω σε φως, ελπίδα, καλοσύνη. Αυτό νομίζω μου βγαίνει αυθόρμητα λόγω της καθημερινής μου τριβής με παιδιά. Θέλω να μπορώ να τους μεταγγίζω χαμόγελο και ελπίδα για καλύτερες μέρες.
Προτιμάτε να γράφετε αυθόρμητα ή να επεξεργάζεστε αρκετά τα κείμενά σας;
Η γραφή μου αρχίζει με έναν εσωτερικό μονόλογο.
Ναι, οι πρώτες λέξεις ξεχειλίζουν από αυθορμητισμό και λυρισμό αλλά μια δεύτερη ανάγνωση πάντα γίνεται. Γνωρίζοντας πως δεν είναι μόνο για ιδίαν ικανοποίηση, από σεβασμό και ενδιαφέρον προς τον αναγνώστη μου που με τιμά στρέφοντας την προσοχή του στα γραπτά μου, νιώθω την ανάγκη να ρίξω μια δεύτερη πιο προσεκτική ματιά.
Πόσο σημαντικός είναι ο τίτλος ενός ποιήματος για εσάς;
Ναι, ο τίτλος ενός ποιήματος είναι εξαιρετικά σημαντικός για μένα καθώς λειτουργεί ως η πύλη εισόδου του αναγνώστη στο πόνημά μου. Δεν είναι απλώς μια ετικέτα αλλά ένα ζωντανό κομμάτι του ποιήματος. Προτιμώ να είναι ένας σύντομος τίτλος, μια ή δύο λέξεις, όχι για λόγους εντυπωσιασμού αλλά για να μένει στη μνήμη και να δημιουργεί εικόνες, προσμονή στον αναγνώστη μου.
Χρησιμοποιείτε περισσότερο εικόνες, σύμβολα ή προσωπικές εμπειρίες;
Σίγουρα προτιμώ εικόνες αλλά αυτές τις εικόνες τις προσλαμβάνω μέσω προσωπικών βιωμάτων. Και μέσα στα ποιήματά μου οι εικόνες γίνονται σύμβολα. Για παράδειγμα στην ποιητική μου συλλογή ΝΥΧΤΟΛΟ’|’ ο τίτλος και μόνο παραπέμπει σε μια εικόνα και το εξώφυλλο επισφραγίζει την εικόνα της νύχτας. Όμως αυτό το ίδιο εξώφυλλο με την νυχτερινή απεραντοσύνη , τη μοναχική κοριτσίστική μορφή που ατενίζει τον ορίζοντα και εκείνη η λεπτή γραμμή φωτός δημιουργούν αμέσως τους κατάλληλους συμβολισμούς. Μια νύχτα που δεν αρνείται το σκοτάδι της αλλά δεν λειτουργεί ως αδιέξοδο. Το φως της αυγής που αναχαράζει δημιουργεί αμέσως ένα παράθυρο προς το πρωινό που σίγουρα θα έρθει.
Όπως και στη ζωή. Άρα δεν μπορώ να πω ότι η ποίησή μου περιέχει μόνο εικόνες ή μόνο προσωπικές εμπειρίες, ή μόνο σύμβολα. Σίγουρα ένα συνονθύλευμα από όλα
Πώς καταλαβαίνετε ότι ένα ποίημα έχει ολοκληρωθεί;
Ο Γάλλος ποιητής Πωλ Βαλερύ είχε πει ότι <ένα ποίημα ποτέ δεν τελειώνει, μόνο εγκαταλείπεται>. Αυτή είναι και η δική μου γνώμη. Όσες φορές κι αν κοιτάζω ένα ποίημά μου πάντα αλλάζω κάποιες λέξεις. Μικροαλλαγές βέβαια.
Η αίσθηση της εσωτερικής πληρότητας, της ικανοποίησης ότι εκφράζεται αυτό που ήθελα να αποδώσω είναι μια σοβαρή ένδειξη ότι το ποίημα έχει ολοκληρωθεί.
Έχω δοκιμάσει κατά καιρούς μερικές από τις πιο δημοφιλείς τεχνικές δοκιμής που προτείνονται στους κύκλους μας, όπως η μέθοδος του συρταριού ή η δοκιμή της δυνατής ανάγνωσης, αλλά το μόνο σίγουρο σημάδι για μένα είναι εκείνη η αίσθηση της ψυχικής πληρότητας που μένει.
