Αχνό φως μες στην ομίχλη
ψίθυροι μες στη σιωπή μου
κάτι νιώθω να περνάει
με αγγίζει, προσπερνάει.
Νύχτες, μήνες, μοίρες, χρόνια
μια ζωή ευλογημένη
πρόλαβα να τη χορτάσω
να μη φύγει πεινασμένη.
Κι αν αγάπησα, τι μένει;
Όλα μοιάζουν ξεχασμένα
όνειρα, ευχές μεγάλες
προσευχές, λόγια ληγμένα.
Χριστίνα Κυριακίδου, Έχω λόγο, Εκδόσεις Πηγή
Πολύ όμορφο. Λιτό και συγκινητικό.