📸: Alrauna
“Σου φαίνεται πως θα μπορούσες να περάσεις όλη σου τη ζωή μπροστά σ’ ένα δέντρο, χωρίς ποτέ να το εξαντλήσεις ή να το καταλάβεις, γιατί δεν υπάρχει τίποτα να καταλάβεις, μόνο να κοιτάζεις: στο κάτω κάτω, τίποτ’ άλλο δεν μπορείς να πεις γι’ αυτό το δέντρο, παρά μόνο ότι είναι ένα δέντρο, μια ρίζα, μετά ένας κορμός, μετά κλαδιά, μετά φύλλα. Καμία άλλη αλήθεια δεν έχεις να περιμένεις. Το δέντρο δεν έχει να σου προτείνει κανένα ηθικό δίδαγμα, κανένα μήνυμα να σου μεταδώσει. […]
Ζορζ Περέκ – Ένας άνθρωπος που κοιμάται | μτφρ. – σημ. Αχιλλέας Κυριακίδης |επίμ. Λίζυ Τσιριμώκου | εκδ. Ύψιλον
Κι αυτός είναι ο λόγος που το δέντρο σε συναρπάζει, ή σε εκπλήσσει, ή σε ηρεμεί: η προφάνεια του φλοιού, των κλαδιών και των φύλλων που δεν την υποψιάζεσαι, δεν μπορείς να την υποψιαστείς. Ίσως γι’ αυτό δεν βγαίνεις ποτέ βόλτα μ’ ένα σκυλί, γιατί το σκυλί σε κοιτάζει, σε ικετεύει, σου μιλάει. Τα μάτια του τα βουρκωμένα από ευγνωμοσύνη, το ύφος του δαρμένου σκύλου, τα χαρούμενα πηδηματάκια του σ’ αναγκάζουν να του αποδίσεις συνεχώς την ποταπή ιδιότητα του κατοικίδιου ζώου. Όπως δεν μπορείς να μένεις αδιάφορος όταν είσαι μ’ έναν άνθρωπο, έτσι δεν μπορείς κι όταν είσαι μ’ ένα σκυλί. Δεν μπορείς να ζεις συνεχώς μ’ ένα σκυλί, γιατί το σκυλί, ανά πάσα στιγμή, θα σου ζητήσει να το ζήσεις, να το ταΐσεις, να το χαϊδέψεις, να ‘σαι ο άνθρωπός του, να ‘σαι ο κύριός του, να ‘σαι ο Θεός που θα το καλεί με βροντερή φωνή κι αυτό θα σωριάζεται στα πόδια σου. Όμως το δέντρο δε σου ζητάει τίποτα. Μπορείς να είσαι θεός των σκυλιών, θεός των γατιών, θεός των φτωχών, τα μόνα που χρειάζεσαι είναι ένα λουρί, λίγη τρυφερότητα, λίγα χρήματα, αλλά κύριος του δέντρου δε θα γίνεις ποτέ. Το μόνο που μπορείς να εύχεσαι, είναι να γίνεις δέντρο κι εσύ με τη σειρά σου.”
