«Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
Και θα `ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
Ίσως βρούμε ένα σπίτι για να μείνουμε
Ένα τόπο να ζήσουμε και να πεθάνουμε
Μιλώντας σε κάποιον που έχει πεθάνει
Σε χιονισμένα τοπία, σε δέντρα από μελάνι
Ή σε ανθρώπους που ψάχνουν μια κατεύθυνση
Προς το θεό, μια άλλη χώρα,
μια άγνωστη διεύθυνση
Στην οθόνη ενός κομπιούτερ,
στα όνειρα του σκύλου
Στο ουράνιο τόξο, στην καρδιά ενός φίλου»
– Κωνσταντίνος Βήτα, Κλεμμένο Ποδήλατο
