Τους έχεις δει να περπατούν
Κρατιούνται χέρι χέρι
Τα βήματα τους ρυθμικά
Θα τους δεις χαμένους μες το πλήθος
Η αγάπη τους δεν ξεκουφαίνει
Λίγο πιο κει είναι οι επώνυμοι
Κραυγάζουν ευτυχία
Η μοναξιά τους είναι σαν κρότος
Μα αυτοί ξέρουν να την κρύβουν
Και εγώ φωτογραφίζω τους αγνώστους μήπως μάθω έτσι να αγαπώ ανώνυμα και σιωπηλά.
Ελένη Κόντη
