Η Όλγα Καροπούλου γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα.
Σπούδασε ελληνική φιλολογία στην Αθήνα (ΕΚΠΑ) και γερμανική φιλολογία και μετάφραση στη Γερμανία όπου εργάστηκε ως μεταφράστρια και καθηγήτρια ελληνικής γλώσσας στο γλωσσικό κέντρο του Πανεπιστημίου της Στουτγάρδης.
Είναι επίσης κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων στη διαπολιτισμική εκπαίδευση.
Στην Αθήνα εργάζεται ως φιλόλογος ελληνικής και γερμανικής γλώσσας.
Ασχολείται με την ποίηση συστηματικά τα τελευταία δέκα χρόνια και έχει γράψει μεγάλο αριθμό ποιημάτων.
1. Τι σας προσφέρει η ενασχόληση με την ποίηση;
Η ποίηση στη ζωή μου προέκυψε από μια εσωτερική ανάγκη να καταγράψω σκέψεις, στοχασμούς και συναισθήματα που απαιτούσαν να βγουν προς τα έξω, να λάβουν σχήμα και μορφή, “κλήρο στο φως της μέρας” όπως λέει χαρακτηριστικά ένα ποίημα της συλλογής, μέσα σε μια πορεία αυτογνωσίας.
Έχω γράψει πάνω από 200 ποιήματα που είναι το απόσταγμα από βιώματα, συναισθήματα, συναντήσεις με ανθρώπους “οδοδείκτες” και από τα πολλά διαβάσματά μου στην ποίηση και τη λογοτεχνία.
Μέσα από την ποίηση στοχάζομαι συνειρμικά για τον χρόνο, τη μνήμη, τον άνθρωπο, τον Θεό και το επέκεινα.
Γράφοντας, νιώθω να ανοίγεται μια οδός που οδηγεί σε γνωριμία με τον άγνωστο εαυτό μου , τα κρύφια κίνητρα και τη βαθύτερη προαίρεση, δηλαδή τα εσωτερικά τοπία της ψυχής μου.
Πολλές φορές η αίσθηση αυτή είναι καταιγιστική και πολλά από τα έργα μου γράφτηκαν με αυτόματη γραφή, σχεδόν απνευστί.
Η ποίηση είναι για μένα μια βαθιά καθαρή ανάσα μετά από την κατάδυση στα έγκατα της ύπαρξης, όπου αντικρίζω τον κόσμο “να στέκεται μπροστά μου καινούριος, καθαρός και αδοκίμαστος” όπως αναφέρει ένα ποίημα της συλλογής.
Νιώθω να ξανοίγομαι στην αλήθεια των πραγμάτων που είναι κρυμμένη από την όραση των οφθαλμών και της παρατήρησης και φανερή στην όραση της καρδιάς.
Και ιχνηλατώ την αλήθεια που αποκαλύπτεται μέσα από αυτή την εσωτερική αναδιάταξη και τη στροφή προς τα έσω , στην ιερή εστία της καρδιάς.
Και αυτή η αλήθεια με οδηγεί πίσω από τον “στενό συγχρωτισμό της ύλης”, στο μεταίχμιο μεταξύ του νυν και του επέκεινα, εκεί που αναδύεται μια άλλη πραγματικοτητα.
Κι αισθάνομαι να αγγίζω έστω και λίγο, φευγαλέα ,αυτό που αχνοφέγγει κάτω από την επιφάνεια, το αληθινό ξέφωτο της ψυχής και του εαυτού που με επιστρέφει “στην εποχή της τρυφερής αθωότητας” όπως αναφέρω σε ένα από τα ποιήματα.
Εκεί που ξεκινάει ο νόστος για την μέσα πατρίδα που είναι ο πραγματικός τόπος κατοικίας της ψυχής.
Αυτό εξάλλου προσπαθώ να μεταφέρω και στα παιδιά στο σχολείο μέσα από τη διδασκαλία της λογοτεχνίας και της ποίησης.
Να ανακαλύπτουν μέσα από την υπερβατική ομορφιά της γλώσσας και του πολιτισμού μας το φως εκείνο που γίνεται αγωγός της ζωής και μας βοηθάει να δεξιωνόμαστε την όντως πραγματικότητα..
Να ανοίγουν την πόρτα του νου και της καρδιάς σε νέους αχαρτογράφητους τόπους, να επικοινωνούν με τον εαυτό, τον κόσμο, τις ρίζες τους, το συναίσθημα την ίδια την ψυχή τους.
Ιδιαίτερα στις μέρες μας όπου η κλασική λογοτεχνία εξοστρακίζεται, η γλώσσα μας τελεί υπό διωγμόν και ο κόσμος
ψηφιοποιείται και συρρικνώνεται, είναι ανάγκη να αντιτάξουμε την Ποίηση για να σώσουμε τη μνήμη, το μέλλον μας , την ίδια την ψυχή μας.
2. Πρόσφατα κυκλοφόρησε η πρώτη σας ποιητική συλλογή. Πείτε μας περισσότερα γι’αυτό το έργο και πώς μπορούν να το προμηθευτούν οι αναγνώστες μας;
Η ποιητική μου συλλογή ονομάζεται “Μαθήματα Ανάγνωσης” και κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Αρμός.
Ο τίτλος που είναι παραπεμπτικός στο επάγγελμά μου ως φιλολόγου, δεν εμπεριέχει καμία έννοια διδακτισμού αλλά περιγράφει τη δική μου πορεία ανάγνωσης του κόσμου.
Μια πορεία που αποτελεί μια κίνηση από έξω προς το κέντρο, την εσωτερική μου εστία .
Είναι ένα ταξίδι αυτογνωσίας
μια ιχνηλασία νοήματος με βακτηρία τη μνήμη και τις μικρές ή μεγάλες φανερώσεις μιας άλλης πραγματικότητας μέσα στα ορώμενα και τα δρώμενα της κάθε μέρας.
Τα 44 ποιήματα αυτά που επιλέχτηκαν δειγματοληπτικά από έναν πολύ μεγάλο αριθμό ποιημάτων, αποτελούν εσωτερικές καταγραφές από συσσώρευση μνήμης, βιωμάτων και εσωτερικής ενατένισης.
Είναι έμμετρα για να φανερώνουν τον παλμό της δημιουργίας, τον ασίγαστο ρυθμό της φύσης και του ανθρώπου, αλλά και για να μπορούν να αναγνωστούν και μουσικά .
Είναι το απόσταγμα από τις καθημερινές διαδρομές, τις εντροχιασμένες στον αγώνα της ζωής στον οποίο όλοι λίγο ως πολύ είμαστε αχθοφόροι.
Και όταν λέω εντροχιασμένες καθημερινές διαδρομές είναι κυριολεξία, εφόσον πολλά από τα ποιήματα αυτά τα έγραψα πάνω σε τροχούς και συγκεκριμένα μέσα στο λεωφορείο 040 πηγαίνοντας κάθε μέρα στη δουλειά μου…
Το παράξενο δε, ήταν όταν η συγκεκριμένη λεωφορειακή γραμμή ανακηρύχτηκε λεωφορείο ποίησης στα πλαίσια της δράσης Ποίηση και Μετακίνηση , ποιητικές αναγνώσεις στη γραμμή 040 Πειραιάς Σύνταγμα το 2018.
Είναι ένα από τα παράδοξα της ζωής…
Στο στίβο της καθημερινότητας η ζωή προσφέρει τα υλικά για να πλάσεις τα δικά σου προσωπικά μοναδικά τοπία που είναι φτιαγμένα στα μέτρα της ψυχής σου, στα χρώματα και τη μορφή που βλέπουν τα μάτια σου, στο ρυθμό που πάλλεται η ύπαρξή σου.
Κόσμοι που αποτελούν τον κόσμο σου και περιμένουν να τους αναγνωρίσεις και να τους αναγνώσεις . Κόσμοι που φανερώνουν την εσωτερική διαδρομή και περιπέτεια της ψυχής σου .
Όλα προσφέρονται για ανάγνωση.
Τα ορατά της Κτίσης που μας περιβάλλει είναι λέξεις, προτάσεις και κείμενα που ανοίγουν μπροστά σου κόσμους έτοιμους να τους αναγνώσεις και να τους γνωρίσεις.
Ξεκινάς από τις επιφάνειες των πραγμάτων που είναι ο χώρος της δράσης και της εμπειρίας, των μικρών και μεγάλων στιγμών σου, εκεί που στεγαζεις την ύπαρξή σου και τις σχέσεις σου.
Αλλά όπως λέει ο αγαπημένος μου ποιητής Ράινερ Μαρία Ρίλκε
“Μην αφήνεις τον εαυτό σου να παραπλανηθεί από τις επιφάνειες των πραγμάτων”.
Και έρχονται στιγμές που η ζωή με τις ανατροπές και τις αναταράξεις της σε ξυπνάει σε μια βαθύτερη ανάγνωση όσων σε περιβάλλουν. Οι θέσεις που με προσοχή και επιμέλεια ήταν τοποθετημένα τα πράγματα αλλάζουν, μετακινούνται, αναδιατάσσονται, τα θεμέλια κλονίζονται.
Σχέσεις, ιδέες, πεποιθήσεις, γνώσεις, συνάψεις νοημάτων, εννοιών και αισθημάτων που είχαν χαράξει βαθιές αυλακιές στο νου και την ψυχή, δρόμοι που έγιναν οι οικείες της ζωής σου διαδρομές, αλλάζουν, ρευστοποιούνται, στόχοι ζωής διαψεύδονται.
Και ψάχνεις…. Και αρχίζεις να βλέπεις πιο πλατιά και πιο βαθιά.
Μέσα απ’ το ρηχό και το χιλιοειπωμενο ορθώνεται το ανείπωτο και ανεξερεύνητο.
Και εντοπίζεις νύξεις ενός άλλου κόσμου μιας άλλης πραγματικότητας που είναι εκεί μπροστά στα μάτια σου και σε περιμένει να την ανακαλύψεις για να αναδυθεί στην επιφάνεια.
Σημάδια από αλλού φερμένα φανερώνουν ότι το εφήμερο συνυφαίνεται με το αιώνιο και υπερβατικό που είναι έξω από τη λογική του κόσμου τούτου και τη φυσική αντίληψη των πραγμάτων, πίσω και πέρα από το προφανές.
Μια άλλη πραγματικότητα που ενοικεί άγρυπνη κι εσώκλειστη μέσα σε αυτή, αναδύεται φανερώνοντας την απανταχού παρουσία της. Ρίζες βαθιές που φτάνουν ως τα θεμέλια της ύπαρξης ξυπνούν μνήμες παλιές κι όμως τόσο οικείες, βγαλμένες από τον πρώτο όρθρο της ζωής.
Και ξετυλίγονται σύμπαντα, κόσμοι κόσμων, εκεί που το αόρατο κρύβεται επιμελώς πίσω από το περίγραμμα της ύλης, και το αιώνιο πίσω από το εφήμερο.
Και είναι όλοι τους κλεισμένοι μέσα στο ξετύλιγμα του ενός και μόνου κόσμου που σου δόθηκε….
Το βιβλίο “Μαθήματα Ανάγνωσης” μπορείτε να το προμηθευτείτε ή απευθείας από τις εκδόσεις Αρμός, ή να το παραγγείλετε σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
1. Άμπωτη
Τραβιέται η θάλασσα
κι αφήνει πίσω της
βότσαλα, φύκια
και κοχύλια
μ’ όλα μαζί τα μυστικά
που αφουγκραστηκαν
στα βάθη της
ελπίδες, σχέδια χαράς
στόχους γι’ αλαργινά
ταξίδια
όνειρα που λικνίστηκαν
σε πλοία άφταστων σταθμών
πόθοι που σάλπαραν
για ουτοπίες
που ανέμιζαν μαντήλια
μέσα σε βόλους
γυάλινους, χρωματιστούς
των παιδικών μας χρόνων
μακρινά παιχνίδια
που τους παρέσυρε
της λησμονιάς η θάλασσα
σαν σάρωσε
με ένα μεγάλο κύμα
την εποχή
της τρυφερής μας
αθωότητας
αφήνοντας
τη γεύση
του ανεκπλήρωτου
στα χείλια ….
2. Ο προφήτης
Σε βράχο μυστικό ακουμπισμένος
άκουγα τον αέρα
της ερήμου
μυριάδες ήχους ως εδώ να φέρνει
πλήθος φωνές
μαχαίρια στην ψυχή μου
ανάμικτα γέλιο και κλάμα
που η άμμος τώρα παρασέρνει
κραυγές και θρήνοι
κι ένας λαός μακριά σου παραστρατημένος
που για τις αμαρτίες του
ενώπιόν σου μεσιτεύω
κάτω από ενός ήλιου ανελέητου
το καύμα.
Τα χέρια μου σε προσευχή υψώνω
στη γη μας να φανεί
το θαύμα
να ανοίξουν ευλογίας ρυάκια
μέσα απ’ τα βάθη της ερήμου.
Κι εσύ με ένα μαύρο πουλί μαντατοφόρο
του θανάτου
που κάποιου άλλου
του ’τρωγε τα σπλάχνα
στα βράχια πάνω
του Καυκάσου
σε μένα τώρα
φέρνεις το ψωμί μου…
3. Πέτρινα χρόνια
Υπάρχει ένας δρόμος
που ανοίγεις κάθε μέρα
σκάβοντας χωρίς τέλος σε έδαφος πετρώδες
που έφτιαξε ο χρόνος από παλιές προσχώσεις
απωθημένων κόσμων
και ονείρων κι ουρανών
εκβολές από ποτάμια
που κύλησαν στην κοίτη
πόνο καημούς και δάκρυα ιζήματα ονείρων
και αδιέξοδων ευχών.
Πνοές κι επιθυμίες
που πύκνωσαν σε πέτρα
κινώντας από της ψυχής
τις αέρινες κι υδάτινες εκτάσεις
μέχρι την άκαμπτη μορφή των στερεών.
Η ευλύγιστη ζωηρή σου περιέργεια
πέτρωσε σε ογκώδη βράχο
η ευστροφία σου
σ’ ακίνητο βουνό
η φαντασία σου στοιχειώθηκε στο χώμα
κι οι πόθοι σου
σε κοφτερό γκρεμό.
Κοιτάσματα σπουδαία που ένας κακός χρησμός
για πάντα απολίθωσε
σ’ αιώνια ακινησία
της άκρας εγκατάλειψης μνήματα και μνημεία.
Και τώρα εδώ απρόσμενα στα τέλη των καιρών
με πείσμα προσπαθείς
να ελευθερώσεις
απ’ την πέτρα
τον ξεχασμένο σου παλιό όμορφο κόσμο
έχοντας για σκαπάνη
κι εργαλείο αιχμηρό
κάποιες αιφνίδιες
της ανάγκης ώσεις
που σε κινούνε
να αναστήσεις
στην αλήθεια
τον ξεχασμένο σου
κρυφό εαυτό…
