-Μήπως δεν είμαστε όλοι μας όμοιοι, φαφλατάδες που μιλάνε συνεχώς χωρίς ν’ απευθύνονται σε κανέναν, αντιμέτωποι πάντα με τα ίδια ερωτήματα αν και γνωρίζουμε εκ των προτέρων τις απαντήσεις;-
Αφιερωμένο σε όσους έχουν αγαπήσει ένα πρόσωπο/μέρος που όταν το αποχωρήστηκαν ήταν σαν να τελείωσε ο χρόνος στην κλεψύδρα τους. Διοτι... τα πιο σκληρα αντιο ειναι αυτα που δεν υποθηκαν ποτε.
Φωνάζω ότι δεν πιστεύω σε τίποτα και ότι όλα είναι παράλογα, μα δεν μπορώ να αμφιβάλλω για την κραυγή μου, και πρέπει να πιστέψω τουλάχιστον στη διαμαρτυρία μου. Η πρώτη ολοφάνερη και μοναδική αλήθεια που μου δίνεται έτσι, εντός της παράλογης εμπειρίας, είναι η εξέγερση.
Το να ξεφεύγει ο ποιητής από την περπατημένη, και να δημιουργεί με βάση τους δικούς του κανόνες και προσωπικότητα, δεν τον κάνει απαραίτητα «κακό» ποιητή, απλά διαφορετικό. Το διαφορετικό μπορεί να μην το δεχόμαστε στην αρχή, αλλά είναι σίγουρα αναγκαίο για οποιαδήποτε εξέλιξη.
«Πολεμούμε γιατί έτσι μας αρέσει, τραγουδούμε κι ας μην υπάρχει αυτί να μας ακούσει. Δουλεύουμε, κι ας μην υπάρχει αφέντης, σα βραδιάσει, να μας πλερώσει το μεροκάματό μας».Αυτά είναι τα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη σε ένα από τα πιο διαχρονικά αριστουργήματα που έχουν γραφτεί, στην Ασκητική.