Αναρτήθηκε σεΠοιήματα
Μην ξεχαστείς
Μια μέρα που θα πίνεις το ποτό σου σε ένα μπαράκι με χαμηλό φωτισμό, μην…
Προσπάθησα αλλά…
Προσπάθησα να ράψω προσεκτικά την σχισμή των χειλιών μου Προσπάθησα να μην τεντώσω πάλι τις…
Αναρτήθηκε σεΑφιερώματα
Το γαμώτο που δεν έζησα-Χώρος 2510
Το συναίσθημα είναι το βίωμα της γνώσης Σε ένα αχνά φωτισμένο δωμάτιο, μία Κυριακή του…
Αναρτήθηκε σεΑπόψεις
Και μια γροθιά στον αέρα για να μην φύγει άλλος κανείς
Η ανθρωπιά όμως έχει την δυνατότητα να ξαναγεννηθεί. Γεννιέται κάθε μέρα μέσα στις βιβλιοθήκες και στα θέατρα, μέσα στις σχολικές τάξεις και στα λόγια ενός καλού δασκάλου, μέσα στις ζωγραφιές των παιδιών, μέσα στις φαντασιώσεις μας για μία ιδανική κοινωνία, μέσα στον αγώνα μας, μέσα στην εξέγερση του λαού. Γεννιέται κάθε φορά που ένα μυαλό αφυπνίζεται, κάθε φορά που ένας άνθρωπος επαναστατεί. Γεννιέται κάθε φορά που κρατάμε το νου μας καθαρό και ψάχνουμε τις βαθύτερες αιτίες των κοινωνικών προβλημάτων. Γιατί ποτέ τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.
Αναρτήθηκε σεΠοιήματα
Οι τρελοί και οι παράνομοι, πραγματοποιούν τα όνειρα που κάνουν οι ποιητές
Όταν μιλάμε για καλλιτεχνική δημιουργία και ιδιαίτερα για ποίηση, μας έρχεται στο μυαλό η σκέψη πως κάπου εκεί παραμονεύει η τρέλα ή ο πόνος του δημιουργού. Πάντα η εξής ερώτηση μου κατέκλυζε το μυαλό. Προέρχεται τελικά η καλλιτεχνική δημιουργία αποκλειστικά από ψήγματα ψυχικής οδύνης ή σχετίζεται με το παραλήρημα ενός τρελού; Η απάντηση όμως δεν είναι τόσο απλοποιημένη.
Αναρτήθηκε σεΛογοτεχνία
Η Πτώση-Αλμπέρ Καμύ
-Μήπως δεν είμαστε όλοι μας όμοιοι, φαφλατάδες που μιλάνε συνεχώς χωρίς ν’ απευθύνονται σε κανέναν, αντιμέτωποι πάντα με τα ίδια ερωτήματα αν και γνωρίζουμε εκ των προτέρων τις απαντήσεις;-
Αναρτήθηκε σεΛογοτεχνία
Λίγεια του Λαμπεντούζα
«Είμαι αθάνατη, γιατί όλοι οι θάνατοι χύνονται μέσα μου, από τον θάνατο του ψαριού που καταβρόχθισα πριν από λίγο ως τον θάνατο του Δία. Και μαζεμένοι μέσα μου ξαναγίνονται ζωή, όχι πλέον ατομική και ορισμένη, αλλά καθολική και γι’ αυτό ελεύθερη».
Αναρτήθηκε σεΑφιερώματα
Στο μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου ε;
Για δεν πεθαίνει ο θάνατος; Γιατί με τριγυρνάει ο δαίμονας. Απ΄ την πληγή γλίστρησε μέσα μου και μ’ αναγκάζει να πω: πώς πάλι έτσι απάνθρωπα θα ΄ρθω να ξαναζήσω;