Συνέντευξη με την Έλλη Ρουσσίδου
Με αφορμή την ποιητική συλλογή «Το Νυχτοδάσος» από το Itravelpoetry
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Έλλη Ρουσσίδου μιλά για τη σχέση της με την ποίηση, τις πηγές της έμπνευσής της και τη δημιουργική διαδικασία πίσω από τη συλλογή «Το Νυχτοδάσος».
Πότε θυμάστε τον εαυτό σας να γράφει για πρώτη φορά και τι ήταν αυτό που σας οδήγησε στην ποίηση;
Η πρώτη φορά που είχα την ανάγκη να εκφραστώ γραπτώς ήταν σε ηλικία περίπου 13 ετών. Θυμάμαι τον εαυτό μου να σκαλίζει με περιέργεια την βιβλιοθήκη των γονιών μου και να περιεργάζεται ένα μικρό βιβλιαράκι που περιείχε ποιήματα στην καθαρεύουσα.
Δεν θυμάμαι τον ποιητή, όμως θυμάμαι ότι η διάχυτη μελαγχολία του με διαπέρασε, την έκανα εικόνα και συναίσθημα και ένιωσα ως οι σκέψεις μας με έναν μυστηριώδη τρόπο, ταυτίζονταν. Εκείνο το απόγευμα, έγραψα το πρώτο μου ποίημα στα αγγλικά.
Τι σημαίνει για εσάς η ποίηση; Είναι ανάγκη έκφρασης, τρόπος επικοινωνίας ή ένας προσωπικός τρόπος να βλέπετε τον κόσμο;
Ποίηση για μένα πρωτίστως είναι ένας προσωπικός τρόπος να παρατηρώ τον κόσμο, μέσω των δικών μου μυωπικών και παραμορφωτικών φακών, χρωμάτων και μελωδιών. Σίγουρα επικοινωνώ μέσω της ποίησης και ανασύρω κομμάτια μου τα οποία δεν δύναμαι πάντα να εκφράσω πλήρως στην καθημερινότητά μου. Σαν να μετατρέπω το Ασυνείδητο σε Συνειδητό και να το προσφέρω στον Αναγνώστη.
Από πού αντλείτε συνήθως την έμπνευσή σας; Από προσωπικά βιώματα, ανθρώπους, εικόνες, συναισθήματα ή από την καθημερινότητα;
Η έμπνευση μου είναι πολύπλευρη. Μπορεί να είναι απολύτως βιωματική όμως μπορεί να προκύψει από κάτι εντελώς καθημερινό κοινωνικό ακόμα και φυσικό όπως λόγου χάριν ένα καιρικό φαινόμενο ή ένα ξεραμένο φύλλο. Δανείζομαι έμπνευση από άλλες επίσης τέχνες, κυρίως την μουσική, την φωτογραφία, τον κινηματογράφο και την ζωγραφική. Ουσιαστικά χρησιμοποιώ ένα νοητικό κολλάζ τεχνών και καταστάσεων που πυροδοτεί το νου μου με τον απαραίτητο σπινθήρα και να πλάσω κάτι από το μηδέν.
Υπάρχει κάποιο συναίσθημα που επιστρέφει συχνά στην ποίησή σας;
Ένα επαναλαμβανόμενο συναίσθημα…είναι αυτό του ανεκπλήρωτου, του φαντασιακού, σχεδόν μαγικού. Μια μελαγχολία που δεν γίνεται θλίψη παρά αγώνας για ελπίδα. Περισσότερο θα έλεγα πως είμαι μια κυνηγός του Ονείρου και των στιγμών που πέρασαν αλλά και αυτών που θα έρθουν.
Πόσο προσωπική είναι η ποίησή σας; Όταν γράφετε, αισθάνεστε ότι αποκαλύπτετε ένα κομμάτι του εαυτού σας;
Κατά το μεγαλύτερο μέρος η ποίηση μου είναι προσωπική και αυτοαναφορική, υπάρχουν όμως ποιήματα τα οποία αφορούν το σύνολο γυναικών και ανδρών, σαν οντότητες. Διότι όλοι μπορούν να νιώσουν ότι αγγίζουν ένα κομμάτι μαγείας. Όλοι μπορούμε να καταγράψουμε την προσωπική μας διαδρομή μέσω δακρύων, πόνου, απώλειας, χαράς, έκστασης και εν τέλει ζωής. Παρόλο που ο Θάνατος είναι αρκετά σημαντικός στην θεματολογία μου, ως ‘’τέλος’’, στην ποίηση μου τον θεωρώ γοητευτικά αυτάρεσκο και επαρμένο γιατί γνωρίζει πως θα έχει τον τελευταίο λόγο στην εγκόσμια ύπαρξη μας.
Όμως εγώ σαν ανυπότακτο πλάσμα της φαντασίας τον υπερνικώ και τον αποκαλώ ‘’Ύπνο’’. Θα έλεγα εν κατακλείδι ότι η ποίηση μου είναι έκφραση και ψυχανάλυση εαυτού. Μια ψυχοπαιδεία και ένα όραμα που θα ήθελα να μιλήσει και σε άλλες ψυχές.
