Συνέντευξη με την Ηρώ Προσώρα
Με αφορμή την ποιητική συλλογή «Άσπρο χαρτί» από το Itravelpoetry
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Ηρώ Προσώρα μιλά για τη σχέση της με την ποίηση, τις πηγές της έμπνευσής της και τη δημιουργική διαδικασία πίσω από τη συλλογή «Άσπρο χαρτί».
Πότε θυμάστε τον εαυτό σας να γράφει για πρώτη φορά και τι ήταν αυτό που σας οδήγησε στην ποίηση;
Θυμάμαι τον εαυτό μου να γράφει ποιήματα από την εποχή της πρώιμης εφηβείας, μιας περιόδου κατά την οποία συμβαίνουν έντονες συναισθηματικές αλλαγές. Προσωπικά, ένιωθα μια βαθιά εσωτερική ανάγκη να δώσω μορφή στις πρώτες μου υπαρξιακές ανησυχίες, να συνδεθώ με τον εαυτό μου και τον κόσμο γύρω μου και να εκφραστώ δημιουργικά. Πάντα, φυσικά, με την ρομαντική ματιά μιας έφηβης που έχει ακόμη πολλά να μάθει.
Τι σημαίνει για εσάς η ποίηση; Είναι ανάγκη έκφρασης, τρόπος επικοινωνίας ή ένας προσωπικός τρόπος να βλέπετε τον κόσμο;
Για εμένα η ποίηση είναι ένα εσωτερικό ταξίδι προσωπικής έκφρασης και δημιουργίας μέσα από το οποίο μου αποκαλύπτεται κάθε φορά μια διαφορετική πτυχή μου. Ένα ταξίδι τόσο συναρπαστικό όσο και απρόβλεπτο, που με οδηγεί υποσυνείδητα σε μια προσπάθεια αυτογνωσίας και αυτοβελτίωσης. Έτσι, η ποίηση γίνεται το καταφύγιο όλων των απροσδιόριστων σκέψεων και συναισθημάτων, τα οποία πάνω στο άσπρο χαρτί θα πάρουν την μορφή που τους ταιριάζει, αποκαλύπτοντας την τρωτότητα και την μαγεία τους. Άλλοτε πάλι, μέσω της ποίησης αναζητώ απλώς την ομορφιά και την αισιοδοξία γύρω μου.
Από πού αντλείτε συνήθως την έμπνευσή σας; Από προσωπικά βιώματα, ανθρώπους, εικόνες, συναισθήματα ή από την καθημερινότητα;
Η δική μου έμπνευση δεν έχει μόνο μία πηγή. Σίγουρα πηγάζει κυρίως από προσωπικά βιώματα, αλλά μπορεί να είναι και μια στιγμή από την καθημερινότητα, μια φευγαλέα εικόνα στον δρόμο, ένας στίχος, ένα τραγούδι ή απλώς ένα λευκό χαρτί που θα βρεθεί μπροστά μου και θα με «καλέσει». Αυτό που θα κάνει κάθε φορά την σπίθα να ανάψει είναι η ανάγκη έκφρασης και η διάθεση για δημιουργία.
Υπάρχει κάποιο συναίσθημα που επιστρέφει συχνά στην ποίησή σας;
Η ποίηση μου, βασισμένη συχνά σε προσωπικά βιώματα αλλά και στην συναισθηματική μνήμη, ευγνωμονεί το παρελθόν, αγκαλιάζει το παρόν και έχει βλέμμα στραμμένο στο μέλλον. Είναι νοσταλγική και αισιόδοξη και είναι ακριβώς αυτή η νοσταλγία και η αισιοδοξία που επιστρέφουν ξανά και ξανά ακόμη και σε ποιήματα περισσότερο φορτισμένα. Ο ποιητικός λόγος έχει αποκαλυπτική και μεταμορφωτική δύναμη και για εμένα λειτουργεί λυτρωτικά, καθώς μεταμορφώνει οποιοδήποτε αρνητικό συναίσθημα σε αισιοδοξία και δίνει σε κάθε είδους απώλεια το γλυκόπικρο χρώμα της νοσταλγίας.
Πόσο προσωπική είναι η ποίησή σας; Όταν γράφετε, αισθάνεστε ότι αποκαλύπτετε ένα κομμάτι του εαυτού σας;
Η ποιητική δημιουργία είναι για εμένα ένας μοναχικός και εντελώς προσωπικός δρόμος, ακόμη κι όταν ντύνεται με προσωπεία ή δυσνόητα σύμβολα. Η πράξη της γραφής είναι μια πράξη θάρρους, καθώς ο δημιουργός αφήνεται να εκτεθεί και να αποκαλυφθεί πρώτα απ’ όλους στον ίδιο του τον εαυτό. Ωστόσο, όσο προσωπική κι αν είναι η ποίηση, έρχεται η στιγμή που ο κάθε δημιουργός με τον δικό του τρόπο θα θελήσει να την μοιραστεί. Γιατί η ποίηση είναι τελικά μια πράξη σύνδεσης και επικοινωνίας. Ένας ανοιχτός διάλογος που μας καλεί να λάβουμε μέρος, είτε ως δημιουργοί είτε ως αναγνώστες. Και σίγουρα θα αποκαλυφθεί ένα κομμάτι του εαυτού μας, όποιον ρόλο κι αν έχουμε στον διάλογο αυτόν.
